Jaka pogoda panuje u Ciebie za oknem?

Kronika filmowa z zimy stulecia
To były śnieżyce! Dęblin - 15.03.2013r.
                     Prognozy i Newsy

Czym jest Superkomórka burzowa?

2012-06-25 11:39:13, komentarzy: 1

Superkomórka burzowa (ang. supercell storm) – jest burzą która charakteryzuję się mezocyklonem (wirującym prądem wstępującym). Jest ona najgrożniejszą odmianą burzowych chmur, powoduje bardzo ulewny opad deszczu, opad gradu wielkości kurzych jajek a nawet także silne trąby powietrzne. Są najbardziej pożądanymi strukturami konwekcyjnymi dla 'Łowców Burz".

 

 22.08.2011 - Superkomórka Burzowa w Zbulitowie Dużym

 

Element niezbędny do rozwoju superkomórek:
Oprócz warunków sprzyjających rozwojowi burz do powstania superkomórek potrzebny jest dodatkowy czynnik: duże zmiany prędkości i kierunku wiatru w troposferze wraz z wysokością. Umożliwiają one zaistnienie ścisłej organizacji prądów powietrza w strukturze chmury burzowej i utworzenie się superkomórki[1]. Nie ma żadnej granicznej wartości, ale uważa się, że różnica prędkości wiatru powyżej 20-25 m/s (40-50 węzłów) na wysokości od 0 do 6 km daje szanse na rozwój tego typu chmur. Do zilustrowania zmian kierunku i prędkości wiatru dobrze nadają się wykresy obrazujące pionowy profil wiatru (ang. hodograph). Ze względu na większą ilość warunków, które muszą być spełnione by powstała superkomórka burzowa, chmury tego typu występują rzadko w porównaniu do zwykłych komórek burzowych. Jednak ich ścisła wewnętrzna organizacja pozwalająca na dłuższy rozwój i nawet wielogodzinne istnienie powodują, że niemal każda superkomórka przynosi gwałtowne zjawiska pogodowe (grad, porywy wiatru lub tornada).

Rotacja powietrza w superkomórkach:
Chmury, które poruszają się na prawo od średniego wiatru i posiadają mezocyklon wirujący przeciwnie do ruchu wskazówek zegara (tzw. right movers).
Chmury, które poruszają się na lewo od średniego wiatru i posiadają mezocyklon wirujący zgodnie z ruchem wskazówek zegara (tzw. left movers).

 

Kierunek obrotu powietrza w mezocyklonie zależy od kształtu wykresu pionowego profilu wiatru. Jeśli przybliża on linię prostą, to wówczas pierwotna komórka burzowa może się podzielić na dwie superkomórki (right mover oraz left mover). Natomiast w przypadku, gdy jest on wypukły (tak jak na wcześniejszym rysunku — najczęstsza sytuacja na półkuli północnej) — to takie warunki faworyzują rozwój superkomórki typu right mover. Wklęsłe profile pionowego wiatru sprzyjają tworzeniu się superkomórek typu left mover (powszechna sytuacja na półkuli południowej). Właśnie pionowe profile wiatru są główną przyczyną cyklonalnej natury obrotu superkomórek. Efekt Coriolisa ma w tym przypadku drugorzędne znaczenie. 

 

Cechy Superkomórki:
Przebijający się wierzchołek chmury (Overshooting top) - Najwyżej zlokalizowane wypiętrzenia chmury przebijają się ponad kowadło (anvil) chmury nawet do dolnych rejonów stratosfery. To efekt bardzo silnego prądu wznoszącego.

Podstawa chmury wolna od opadów (Precipitation-free base) - Ulokowana jest bezpośrednio pod głównym prądem wznoszącym. Jest ona obszarem napływu powietrza do prądu wznoszącego chmury. Podczas gdy obserwator może nie widzieć występujących tam opadów, to jednak mogą zdarzyć się w tej strefie silne gradobicia i ulewy.

Chmura stropowa (Wall cloud) - Chmura ta pojawia się na styku prądów wznoszących i zstępujących. Pojawia się ona, kiedy ochłodzone deszczem powietrze z prądu zstępującego dostanie się do prądu wznoszącego. Chłodne, wilgotne powietrze tworzy wówczas chmurę, która zdaje się 'zwisać' z podstawy chmury w strefie wolnej od opadów. Ten rodzaj chmur nie występuje wyłącznie w superkomórkach i tylko część z nich może oznaczać nadchodzące tornado. Jeśli chmura stropowa utrzymuje się przez dłuższy czas i wiruje, to sygnał ostrzegawczy o tym, że tornado może pojawić się wkrótce.

Chmury mamma (Mammatus clouds) - Chmury w kształcie wymion, które pojawiają się na spodzie kowadła w chmurze burzowej tworząc wybrzuszenia. Pojawiają się one, gdy chłodne powietrze z kowadła zanurza się w cieplejszym powietrzu poniżej.

Strefa opadów (Precipitation) - Strefa najsilniejszego opadu. Występuje zazwyczaj poniżej chmury szelfowej (shelf cloud).

Linia oskrzydlająca (Flanking line) - Linia mniejszych chmur cumulonimbus i cumulus, które tworzą się we wznoszącym, ciepłym powietrzu, które jest zasysane przez główny prąd wznoszący. 

 

 

Cechy odbicia radarowego superkomórek:
Echo radarowe w kształcie haka (ang. hook echo) - To obszar styku głównego prądu wznoszącego i prądu zstępującego RFD. Określa ono pozycję mezocyklonu oraz ewentualnego tornada.

Ograniczony obszar słabego echa radarowego (ang. Bounded weak echo region lub BWER) - Region słabszego odbicia radarowego ograniczony od góry przez obszar silniejszego echa radaru. Oznacza on obecność silnego prądu wznoszącego.

Wcięcie napływowe (ang. Inflow notch) - Wcięcie ze słabszym odbiciem radarowym występujące w superkomórce po stronie napływającego powietrza.

Wcięcie V (ang. V Notch) - Wcięcie na echu radarowym w kształcie litery V występujące na przedniej krawędzi superkomórki. Oznacza ono rozbieżność przepływu powietrza wokół silnego prądu wznoszącego.

 

 

 Odmiany superkomórek:
Superkomórki są czasem klasyfikowane przez meteorologów na trzy kategorie. Jednak nie wszystkie z nich da się zaklasyfikować do któregoś z tych trzech rodzajów, a ponadto wiele z nich w czasie swego istnienia przypomina chmurę z każdej z tych kategorii.

Superkomórki klasyczne - Klasyczna odmiana superkomórki. Reprezentują one największe zagrożenie tornadami i posiadają wyraźną strefę opadu (lekki deszcz przechodzi w ulewę i grad)

Superkomórki HP (z silnym opadem) - Przynoszą obfite opady. Mogą przez to się zdarzać podtopienia i powodzie oraz słabsze i czasem silniejsze tornada. Istnieje tu najmniejsze ryzyko wystąpienia gradu, ale padający obficie deszcz może uniemożliwiać zauważenie nadchodzącego tornada. Obserwatorzy zanotowali, że tego typu chmury generują więcej wyładowań: zarówno doziemnych, jak i międzychmurowych.

Superkomórki LP (ze słabym opadem) - W przeciwieństwie do kategorii HP te superkomórki odznaczają się niewielką strefą opadu. W związku z tym, że przebywają w strefie suchszego powietrza, to generują mniej deszczu i są węższe niż superkomórki klasyczne i HP. Jednak mogą one zaskoczyć gruboziarnistym, ale rzadkim gradem. Dość rzadkie tornada w tych chmurach są widoczne z daleka przez co są pożądane przez łowców burz. Te chmury istnieją krócej o ile nie wkroczą w strefę wilgotniejszego powietrza (co może je przemienić w superkomórki HP i klasyczne).

Minisuperkomórka - stnieje jeszcze jedna odmiana burz, którą meteorologowie klasyfikują jako superkomórki. Chmury te zostały nazwane minisuperkomórkami (ang. mini-supercell). Wykazują one wszystkie cechy superkomórek, a charakteryzują się mniejszym rozmiarem w stosunku do omówionych dotychczas rodzajów. Są one mniejsze obszarowo, ale również wypiętrzają się do mniejszej wysokości. Podobnie jak w superkomórkach klasycznych, HP i LP, do ich powstawania potrzebne są duże zmiany prędkości i kierunku wiatru wraz z wysokością. Środowiska ich powstania charakteryzuje niższy poziom równowagi i niezbyt wysokie wartości CAPE w porównaniu z większymi odmianami superkomórek .

 

 

Superkomórka burzowa HP widziana z Żelechowa 21.06.2012r. (północna Lubelszczyzna). Chmura oddalona o ok. 40km. 

 

 

Opublikował: Flash_Wojciech

Źródło: http://fanimeteo.xzv.pl/viewtopic.php?f=31&t=18 

« powrót

Dodaj nowy komentarz

  • MajK 15:32, 25 czerwca 2012

    mogles moje fotki wstawic ^^

    Odpowiedz
Darmowe strony www dla każdego